Pepino mexicano/ cucamelón

Cucamelon/ ogórek meksykański

melothria scabra

Owoce tej rośliny są małe - mają ok. 2-3 cm i z wyglądu przypominają miniaturowe arbuzy.

Ich smak jest ogórkowo-cytrynowy.

Wykorzystać je można np. do sałatek lub zup.

Charakterystycznymi cechami tej rośliny jest to, że bardzo szybko rośnie, jest odporna na szkodniki oraz jest zdolna do samozasiewu, czyli ponownego zakiełkowania z opadłych nasion.

Najlepiej siać je na przełomie marca i kwietnia.

Nasiona należy siać pojedynczo na głębokość ok. 1cm i trzymać roślinę w słonecznym miejscu, a po jakimś czasie przenieść do gruntu.

Pierwsze owoce pojawiają się po ok. 60-70 dniach.

Ogórek meksykański uprawia się w gruncie lub np. dużej donicy.

Ważne jest, żeby miał podporę po której może się piąć - pnącza rośliny mogą osiągnąć nawet 2-3 metry długości.

Dobrze rośnie w towarzystwie innych roślin.

Ogórek Meksykański pochodzi z terenów Meksyku i Kolumbii.

Naukowo opisał ją francuski botanik Charles Victor Naudin  w XIX w. 

Nazwa ‘cucamelon’ powstała w latach 80. XX wieku.

Pochodzi z połączenia słów z j. angielskiego - ‘cuca’ od ‘cucumber’ (ogórek) i ‘melon’.

Chile Anaheim

Chili Anahem

Papryka słodka o łagodnym smaku. Jej owoce mają kształt wydłużonego stożka, osiągają długość 15–20 cm i ważą 35–50 g.

W fazie wzrostu są zielone, natomiast po pełnym dojrzeniu przybierają intensywnie czerwony kolor.

Roślina tworzy zwarty pokrój i dorasta do wysokości 70–100 cm, nie rozrastając się nadmiernie na boki.

Papryka wymaga stanowiska słonecznego, ciepłego i osłoniętego od wiatru.

Najlepiej rozwija się w glebie żyznej, próchniczej, przepuszczalnej oraz umiarkowanie wilgotnej, o odczynie pH 6,0–7,0.

Optymalna temperatura wzrostu wynosi 18–26°C.

Roślina jest bardzo wrażliwa na niskie temperatury – spadki poniżej 15°C mogą hamować jej wzrost oraz opóźniać zawiązywanie owoców.

Wymaga regularnego i obfitego podlewania. 

Okres wegetacyjny 3-4 miesiące.

Papryki nie należy sadzić w sąsiedztwie innych warzyw psiankowatych, warzyw kapustnych, a także fasoli, kopru i kolendry.

Niewskazane są również gleby ciężkie i podmokłe, ponieważ sprzyjają gniciu korzeni.

Najlepsze warunki do uprawy zapewnia podłoże przepuszczalne i żyzne.

Papryczki Anaheim jako konkretna odmiana zostały po raz pierwszy wyhodowane na początku XX wieku (około 1900 roku) przez dr. Fabiana Garcię z New Mexico State University. 

Nazwa papryczki Anaheim pochodzi od miasta Anaheim w Kalifornii.

Nazwa przyjęła się po tym, jak rolnik Emilio Ortega sprowadził nasiona do miasta Anaheim i zapoczątkował tam ich komercyjną uprawę. 

Maíz azul

Niebieska kukurydza

Niebieska kukurydza jest odmianą kukurydzy wyróżniającą się ziarnami o niebieskim lub fioletowym zabarwieniu, które zawdzięcza obecności antocyjanów – naturalnych barwników o właściwościach przeciwutleniających.

Charakteryzuje się lekko orzechowym smakiem i jest ceniona za wysoką zawartość związków bioaktywnych oraz błonnika. Pod względem wartości odżywczej jest zbliżona do tradycyjnej żółtej kukurydzy, jednak zawiera więcej przeciwutleniaczy i może mieć nieco niższy indeks glikemiczny.

Wykorzystuje się ją głównie do produkcji mąki, tortilli, chipsów oraz innych wyrobów spożywczych.

Roślina wyglądem przypomina zwykłą kukurydzę, a jej najbardziej charakterystyczną cechą są intensywnie zabarwione kolby i ziarna.

Niebieską kukurydzę uprawia się podobnie jak inne odmiany kukurydzy. Wymaga ona żyznych, przepuszczalnych gleb oraz stanowisk dobrze nasłonecznionych.

Nasiona wysiewa się wiosną, gdy temperatura gleby osiągnie około 10–12°C, najczęściej w rzędach oddalonych od siebie o 60–80 cm.

Roślina najlepiej rozwija się przy umiarkowanej wilgotności podłoża, dlatego w okresach suszy konieczne może być nawadnianie.

W czasie wzrostu wykonuje się zabiegi pielęgnacyjne, takie jak odchwaszczanie i nawożenie, zwłaszcza azotem, fosforem i potasem.

Zbiór przeprowadza się po osiągnięciu pełnej dojrzałości kolb, kiedy ziarna są twarde i mają charakterystyczne niebieskie lub fioletowe zabarwienie.

Dzięki stosunkowo dobrej odporności na niektóre niekorzystne warunki środowiskowe niebieska kukurydza może być uprawiana zarówno w gospodarstwach tradycyjnych, jak i ekologicznych.

Niebieską kukurydzę wysiewa się zazwyczaj wiosną, od końca kwietnia do maja, gdy gleba jest już odpowiednio ogrzana.

Rośliny intensywnie rosną w okresie od maja do sierpnia, a dojrzewanie kolb przypada na późne lato i wczesną jesień.

Zbiory przeprowadza się najczęściej od września do października, w zależności od odmiany oraz warunków klimatycznych.

Okres wegetacji niebieskiej kukurydzy trwa zwykle od 90 do 120 dni.

Niebieskiej kukurydzy należy unikać sadzenia na glebach ciężkich, podmokłych i słabo przepuszczalnych, ponieważ nadmiar wilgoci sprzyja gniciu korzeni i rozwojowi chorób.

Nie zaleca się również uprawy na stanowiskach zacienionych, gdyż kukurydza jest rośliną światłolubną i do prawidłowego wzrostu wymaga dużej ilości słońca.

Niekorzystne są także tereny narażone na częste przymrozki oraz miejsca o bardzo kwaśnym odczynie gleby.

W celu ograniczenia występowania chorób i szkodników nie powinno się sadzić niebieskiej kukurydzy przez kilka lat z rzędu na tym samym polu ani bezpośrednio po innych roślinach zbożowych, jeśli istnieje ryzyko nagromadzenia patogenów glebowych.

Najlepsze efekty uzyskuje się, stosując zmianowanie i wybierając stanowiska ciepłe, dobrze nasłonecznione oraz osłonięte od silnych wiatrów.

Niebieska kukurydza nie została wynaleziona przez jedną osobę. Jest to tradycyjna odmiana kukurydzy, która była uprawiana i selekcjonowana przez rdzennych mieszkańców Ameryki Północnej i Środkowej przez tysiące lat.

Szczególnie duży wkład w jej zachowanie i rozwój miały społeczności związane z Hopi Tribe, a także inne ludy Pueblo zamieszkujące tereny dzisiejszych południowo-zachodnich Stanów Zjednoczonych.

Pierwotnie wszystkie odmiany kukurydzy wywodzą się z udomowienia dzikiej trawy zwanej teosinte, które rozpoczęło się około 9 tysięcy lat temu na obszarze dzisiejszego Mexico.

Niebieska kukurydza jest więc wynikiem wielowiekowej selekcji prowadzonej przez kolejne pokolenia rolników, a nie dziełem jednego wynalazcy.

Nazwa niebieska kukurydza pochodzi od charakterystycznego koloru jej ziaren, które mają barwę od jasnoniebieskiej do ciemnofioletowej.

Zabarwienie to jest spowodowane obecnością antocyjanów – naturalnych barwników roślinnych o właściwościach przeciwutleniających.

W języku angielskim odmiana ta jest nazywana blue corn, co dosłownie oznacza „niebieska kukurydza”. Nazwa odnosi się więc bezpośrednio do najbardziej wyróżniającej cechy tej rośliny, czyli barwy jej ziaren.

Jalapeño

Jalapeño/Papryka Jalapeño

Capsicum annuum

Średnio-ostra papryka chili o stożkowatym kształcie, osiągająca 5-9 cm długości, która jest ceniona za swój pikantny smak i wszechstronne zastosowanie w kuchni. Zazwyczaj jest zielona, ale po pełnym dojrzeniu staje się czerwona. Charakteryzuje się umiarkowaną ostrością, która może być łagodzona przez usunięcie gniazd nasiennych.

Wymaga zapewnienia dużej ilości słońca, ciepła, odpowiednio wilgotnego i przepuszczalnego podłoża.

Temperatura: najlepiej od 20-27°C.

Podłoże gleba powinna być żyzna, gliniasta, bogata w materię organiczną.

Podlewanie: ziemia musi być stale wilgotna, ale nie podmokła.

Lepiej nie sadzić jalapeno w miejscu, w którym wcześniej rosły pomidory, bakłażany, ziemniaki lub miechunka. Przy koprze włoskim, kapuście, fasoli i niektórych drzewach owocowych (np. morela).

Uważa się, że papryczka jalapeño pochodzi z Meksyku i była uprawiana przez rdzennych mieszkańców dzisiejszego Veracruz już w 8000 roku p.n.e.

Nazwa „jalapeño” pochodzi od słowa „xala-peño”, co oznacza „z Xala” (obszaru w pobliżu Veracruz).

Tomatillo

Tomatillo/Miechunka pomidorowa

Physalis philadelphica

Owoce miechunki pomidorowej zawierają błonnik, polifenole, witaminę C, K oraz witaminy z grupy B. Ponadto sole mineralne (m.in. wapń, żelazo, fosfor), flawonoidy, kwasy organiczne. Są niskokaloryczne, dlatego poleca się je osobom na diecie odchudzającej. Pozytywnie wpływają na procesy trawienne, regulują poziom cholesteroli cukru we krwi. Spożywa się je bezpośrednio na świeżo po dojrzeniu, jednak najczęściej dodaje do gulaszy, zapiekanek warzywnych oraz curry. Miechunka pomidorowa to podstawowy składnik meksykańskiej salsa verde.

Wymagają słonecznych stanowisk, osłoniętych od silnych wiatrów. Jeżeli rośliny będą wysokie, to czasami warto wbić palik i je podwiązać.

Rośliny wymagają regularnego podlewania, szczególnie w okresie zawiązywania owoców oraz w trakcie upałów, gdy ziemia szybko przesycha. Miechunka źle reaguje na przesuszenie, może nawet zrzucić liście.

Miechunkę pomidorową zwykle uprawia się w gruncie, ale niekiedy jest uprawiana na większych balkonach i tarasach w pojemnikach. Dla potrzeb zwiększenia plonu poleca się jej uprawę z rozsady, co wydłuża wegetację o 2-3 tygodnie w zależności od terminu siewu. Przy siewie wprost do gruntu w maju plony będą niższe z powodu krótszego okresu rozwoju bądź owoce nie zdążą dojrzeć.